ΟΤΙ ΑΦΟΡΑ ΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΑΡ

Archive for Φεβρουαρίου, 2012

ΑΝΑΠΗΡΙΚΕΣ ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ


Η Λέσβος φαίνεται 5η στη λίστα στις αναπηρικές συντάξεις πανελλαδικά. Να ελεγχθούν γιατί σίγουρα κάποιες είναι μαϊμού.

Advertisements

Mην πυροβολείτε την Δημοκρατική Αριστερά

του Νίκου Μπίστη

Όπως ήταν αναμενόμενο μόλις ανέβηκαν τα ποσοστά της Δημοκρατικής Αριστεράς στις δημοσκοπήσεις άρχισε το πυρ ομαδόν. Με τέτοιο μένος ώστε να σκέφτομαι ότι αν όλοι αυτοί ήσαν όταν έπρεπε κατά το ήμισυ εξ ίσου αυστηροί με τον Κ. Καραμανλή, τον Γ. Παπανδρέου και τους υπουργούς τους θα είχαν βοηθήσει ώστε να μην κινδυνεύουν να πνιγούν χιλιάδες άνθρωποι μέσα στον ορμητικό ποταμό της κρίσης, σύμφωνα με την παραστατική εικόνα του Κώστα Ρεσβάνη (Protagon 21-02-2012 Κουβέλης: Στην όχθη, για να μην βραχούν τα παπούτσια). Παίρνω αφορμή για την παρέμβαση μου αυτή από το συγκεκριμένο κείμενο του Κώστα αλλά θα επεκταθώ και σε άλλες πλευρές της πολεμικής που εξαπολύθηκε κατά της ΔΗΜΑΡ από όσους τόσα χρόνια βολεύονταν με μια δογματική Αριστερά ακούνητη και περιχαρακωμένη και μια ανανεωτική Αριστερά ανίσχυρη και εσχάτως αριστερίστικα μεταλλαγμένη.

Και μόλις παρουσιάζεται η δυνατότητα για μια άλλη Αριστερά με σταθερό ευρωπαικό προσανατολισμό και επιτέλους υψηλά ποσοστά , άνθρωποι καλής θέλησης όπως ο Ρεσβάνης πέφτουν επάνω της, εξαντλούν την αυστηρότητα τους και σπέρνουν την απογοήτευση τους. Και το χειρότερο από όλα οικοδομούν την κριτική τους σε ανύπαρκτες ( δεν λέω ψευδείς γιατί ξέρω το ήθος του Κώστα) αιτιάσεις. Η στάση πχ. της ΔΗΜΑΡ για την βία και τις καταστροφές στα ΑΕΙ και όχι μόνο, όπως επίσης για την ανάγκη να εφαρμοστεί ο ψηφισμένος νόμος ήταν πεντακάθαρη και σε αντιδιαστολή προς την στάση της υπόλοιπης κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, πράγμα που αναγνώρισε δημόσια η Υπουργός Παιδείας. Επειδή το μισό κείμενο κριτικής του Ρεσβάνη εδράζεται σε αυτήν την ανύπαρκτη βάση, είναι εύλογο να αναμένουμε μια καθαρή επανόρθωση. Αλλά ας πάμε παραπέρα. Προφανώς είναι θεμιτό και χρήσιμο να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις για κρίσιμες και δύσκολες αποφάσεις που πήρε η Δημοκρατική Αριστερά.

Προσωπικά ήμουν – και παραμένω – αντίθετος στην αρνητική ψήφο της στον νόμο για την Εκπαίδευση και περιμένω μια θετική ψήφο αυτήν την βδομάδα στο άνοιγμα του επαγγέλματος των φαρμακοποιών και άλλα παρεμφερή θέματα που θα έρθουν στην Βουλή τα οποία θα έπρεπε να προωθήσουμε μόνοι μας ανεξαρτήτως μνημονίου. Όμως δεν μπορώ να καταλάβω με ποια λογική όσοι συμφωνούσαν με την αρνητική ψήφο στο μνημόνιο Ι είχαν την απαίτηση τώρα να ψηφίσει η ΔΗΜΑΡ την δανειακή σύμβαση με όλα τα δραματικά επακόλουθα για τα φτωχά λαϊκά στρώματα και την μεσαία τάξη. Να αυτοκτονήσει δηλαδή πολιτικά παίρνοντας στην πλάτη της – όχι την χώρα όπως βαυκαλίζονται ορισμένοι – αλλά τα αποτελέσματα μιας πολιτικής που ακολουθήθηκε κυρίως από το 2004 και μετά με καταστροφικές συνέπειες από ΝΔ και ΠΑΣΟΚ. Και είναι εντυπωσιακό ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος που απέπεμψε την τρόικα για να την παρακαλεί μετά να επιστρέψει και στην συνέχεια υπεστήριξε με πάθος το δημοψήφισμα για να ανακαλέσει εντός διημέρου κουνάει τώρα το δάκτυλο της ευθύνης στην Δημοκρατική Αριστερά και ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι υπάρχει μια μερίδα διανοουμένων που συμφωνεί και επαυξάνει. Φοβάμαι ότι αυτοί οι φίλοι κάνουν ένα διπλό λάθος αντίστροφο από το λάθος που διαπράττουν το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ που περιφρονούν ή υποβαθμίζουν την ανάγκη εσωτερικών μεταρρυθμίσεων .Όπως η παραδοσιακή Αριστερά νομίζει ότι μπορεί να λειτουργεί εν κενώ αγνοώντας πλήρως δανειστές, αγορές και υπαρκτούς πολιτικούς συσχετισμούς έτσι και αυτοί εξοβελίζουν την πολιτική αντιπαράθεση, βλέπουν μόνο δανειστές και δύστροπους Έλληνες και θεωρούν τους πολιτικούς συσχετισμούς στην Ευρώπη περίπου ασάλευτους και αναλλοίωτους .

Όταν ο Κον Μπεντίτ καταγγέλλει τους Ταλιμπάν του νεοφιλελευθερισμού και ο επικεφαλής των σοσιαλιστών στο Ευρωκοινοβούλιο Σβόμποντα τους αποκαλεί ακρίδες, όταν ο Φρασουά Ολάντ καταγγέλλει Μέρκελ και Σαρκοζί ότι ρήμαξαν την Ελλάδα και γονάτισαν την κοινωνία κάνουν ότι δεν ακούνε και επικεντρώνονται μόνο στις υπαρκτές παθογένειες της οικονομίας και του πολιτικού μας συστήματος. Για αυτούς δεν υπάρχει αριστερός ευρωπαϊσμός ή τέλος πάντων και αν υπάρχει για την Ελλάδα είναι άχρηστη πολυτέλεια. Αυτό το πρώτο λάθος τους οδηγεί σε ένα σοβαρότερο. Γίνονται κήρυκες ενός φιλελευθερισμού που στο όνομα της καταπολέμησης του λαϊκισμού και των συντεχνιών ενοχοποιεί και απαξιώνει συνολικά τον συνδικαλισμό ,τους δημόσιους φορείς παροχής υπηρεσιών, κάθε έννοια συλλογικής δράσης. Δεν υπάρχει συσσώρευση πλούτου σε κάποιους, δεν υπάρχουν κοινωνικές αντιθέσεις αλλά μόνο ένα αδηφάγο και αντιπαραγωγικό δημόσιο. Από τον εκσυγχρονισμό και την αναγκαία μεταρρύθμιση του δημόσιου τομέα εκτινάσσονται και προσγειώνονται στην λατρεία του ιδιωτικού που πρέπει να επεκταθεί και να καταλάβει όλο τον χώρο. Αν το δημόσιο συρρικνωθεί – ακόμα καλύτερα αν εξαφανιστεί – τότε νομοτελειακά θα αναδυθεί ένα άσπιλος , παραγωγικός και δίκαιος προς τους εργαζόμενους ιδιωτικός τομέας.

Και μετά ξύπνησαν. Κάθε φορά που τους ακούω μου έρχεται στο νου ο Καζάν που με το «Λιμάνι της αγωνίας» δεν συκοφάντησε μόνο το μαχητικό συνδικάτο φορτοεκφορτωτών αλλά έδωσε ένα ισχυρό – γιατί ήταν μεγάλος τεχνίτης – πολιτιστικό όπλο σε όσους στην συνέχεια γονάτισαν το συνδικαλιστικό κίνημα στις ΗΠΑ. Αναπόφευκτα σε πολιτικό επίπεδο καταλήγουν να μην θέλουν να ακούνε για την κεντροαριστερά , την σοσιαλδημοκρατία, τον δημοκρατικό σοσιαλισμό έννοιες πιθανώς ανεκτές για τους ευρωπαίους αλλά προφανώς ακατάλληλες για τους Έλληνες. Στην θέση της σύγχρονης διαχωριστικής γραμμής κεντροαριστεράς – κεντροδεξιάς βάζουν τον διαχωρισμό λαϊκιστές – ευρωπαϊστές και θέλουν με βάση αυτόν να στοιχηθούν οι πολιτικές δυνάμεις . Πρακτικά αυτό μεταφράζεται σε πρόταση μετεκλογικής συνεργασίας ΠΑΣΟΚ- ΝΔ η σε οριζόντιο κόμμα των «αρίστων» που σε παγκόσμια πρώτη θα ξεκινάει από την δεξιά και θα φτάνει στην αριστερά. Προβάλλοντας αυτό το φιλόδοξο σχήμα στην Γαλλία Ολάντ και Σαρκοζί θα έπρεπε από τον πρώτο γύρο να ενώσουν τις δυνάμεις τους κατά της Λεπέν. Αν όμως για την Γαλλία είναι περίπου παρανοϊκό το σχήμα στην Ελλάδα φαίνεται βολικό για να «στριμώξουν» τον Κουβέλη, τον μόνο αστάθμητο παράγοντα που επιμένει να μην μπαίνει στο μανιχαιστικό δίλημμα.. Ακούστε τι ωραία το λέει ο κ. Δημήτρης Καρύδης, αναπληρωτής καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, σε άρθρο του στην Καθημερινή (24- 02- 2012) με τον χαρακτηριστικό τίτλο « Σειρά τώρα έχει ο ….. Κουβέλης» (Οι τελίτσες δικές του.) : «Οι δανειστές μας αφού απέλυσαν τον Παπανδρέου στις Κάννες και ευθυγράμμισαν τον Σαμαρά , δεν θα επιτρέψουν στην ΔΗΜΑΡ να συνεχίσει να ψαρεύει στα θολά νερά του θυμικού…Ο Σόιμπλε και η παρέα των δανειστών με τα τρία Α καραδοκεί και αναγκάζει όσους ζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού να γίνουν επιτέλους συγκεκριμένοι».

Ο κ. καθηγητής είναι ειλικρινής και ωμός και είναι καλό να μας πουν όσοι δυσφορούν με την ΔΗΜΑΡ αν έτσι αντιλαμβάνονται την συγκεκριμενοποίηση των θέσεων της. Γιατί προφανώς η ΔΗΜΑΡ έχει προγραμματικά κενά και αδυναμίες που οφείλει τάχιστα να καλύψει αλλά δεν είναι αυτή η σκορδοκαΐλα των δανειστών με τα τρία Α. Αυτό που της ζητούν είναι να ευθυγραμμιστεί με τις θέσεις της Ευρωπαϊκής δεξιάς την ώρα που αναζωπυρώνεται η σύγκρουση κεντροαριστεράς – κεντροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. Να εγκαταλείψει τα λαϊκά στρώματα και την μεσαία τάξη που συμπιέζονται, έρμαια στην αντιευρωπαϊκή προπαγάνδα του ΚΚΕ και της ακροδεξιάς και στις αντιφατικότητες του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το ίδιο ακριβώς δίλημμα από την δική τους πλευρά προωθούν ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ αλλά και η νέα ηγετική ομάδα του ΠΑΣΟΚ η οποία αδυνατεί να παρακολουθήσει τις αντιδράσεις των ομοϊδεατών της σοσιαλιστών που εναντιώνονται ακριβώς σε αυτήν την πολιτική. Νεοφιλελεύθεροι και παραδοσιακοί αριστεροί θέλουν να στριμώξουν τους πάντες στο σχήμα που από την μια μεριά θα έχει τους υποστηρικτές του μνημονίου(που είναι γενικώς καλοί ευρωπαϊστές) και από την άλλη τους πολέμιους (που είναι οπωσδήποτε αγροίκοι αντιευρωπαϊστές).

Για να το κάνουμε πενηνταράκια λένε στον Κουβέλη ότι πρέπει να διαλέξει αν θα πάει με τον Στέφανο Μάνο, την Μιράντα Ξαφά , την Ντόρα Μπακογιάννη, τον ευθυγραμμισμένο Σαμαρά και το εν συγχύσει σήμερα ΠΑΣΟΚ ή με την Παπαρήγα, τον Τσίπρα, την Κατσέλη, τον Δημαρά, τον Καμένο και την αντιμνημονιακή λαϊκή δεξιά. Η άποψη ότι πρέπει να υπάρξει ο τρίτος δρόμος του αριστερού ευρωπαϊσμού, αυτοτελής και αυτόνομη πρώτη ύλη για την αυριανή κεντροαριστερά είναι ενοχλητική και θέλουν να την σκοτώσουν εν τη γεννέσει της. Και όμως επιβάλλεται από σήμερα να τεθούν οι βάσεις για μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία από δυνάμεις που βρίσκονται στο ΠΑΣΟΚ, την ΔΗΜΑΡ, την πολιτική οικολογία η οποία θα συγκροτηθεί στην βάση ενός κοινού προγράμματος με φερέγγυα πρόσωπα . Με δεδομένη την ρευστότητα και την σύγχυση στον χώρο του ΠΑΣΟΚ που αναπόφευκτα θα κρατήσει για μεγάλο διάστημα εκ των πραγμάτων η ΔΗΜΑΡ μπορεί να συγκεντρώσει δυνάμεις πολύτιμες και απαραίτητες για αυτό το εγχείρημα. Αυτή την απλή αλήθεια την αντιλαμβάνονται οι πολίτες και για αυτό είναι διατεθειμένοι να την ενισχύσουν εκλογικά. Αυτό που το κομματικό κατεστημένο τόσο της δεξιάς όσο και της αριστεράς βλέπει σαν αντίφαση στην ΔΗΜΑΡ – ότι δηλαδή συγκεντρώνει δυνάμεις που αντιτίθενται στο μνημόνιο και τα επαχθή μέτρα αλλά ταυτοχρόνως έχουν φιλοευρωπαικό προσανατολισμό – είναι ακριβώς η ισορροπία που δεν πρέπει να χαθεί. Και προξενεί εντύπωση ότι αυτή την απλή αλήθεια όχι μόνο δεν μπορούν να την αντιληφθούν αλλά την πολεμούν όσοι βλέποντας το δέντρο χάνουν το δάσος, μεγεθύνουν αδυναμίες της ΔΗΜΑΡ( να τους βρω εγώ άλλες τόσες από αυτές που αναδεικνύουν) διυλίζουν τον κώνωπα και καταπίνουν με ευχαρίστηση την κάμηλο που μας έφερε ως εδώ. Αυτές τις μέρες πλημμύρισε ο τύπος και το διαδύκτιο από την εξής «αθώα» παρατήρηση διατυπωμένη με διάφορους τρόπους : «Καλός, ευγενής και μετριοπαθής ο Κουβέλης αλλά θα μπορέσει; Έχει θέσεις; Μήπως γίνει πλυντήριο στελεχών του ΠΑΣΟΚ;»

Η πρώτη αυθόρμητη παρατήρηση είναι ότι πολλοί από τους απορούντες για χρόνια μας βομβάρδιζαν με το «άλλο ύφος και ήθος που έφερε στην πολιτική το ΚΚΕ Εσωτερικού». Πως ξαφνικά η στάση αυτή από μετρήσιμο πολιτικό μέγεθος εξέπεσε σε απλή επίδειξη σαβουάρ βίβρ; Και είναι επίδειξη ευγένειας ή αποτελεί πολιτική πράξη να μην αμφισβητείς την ελληνικότητα του Παπαδήμου να μην δαιμονοποιείς την αντίθετη άποψη και να μην πουλάς μαγκιά και εξυπνάδες; Η δεύτερη παρατήρηση είναι ότι πολλοί που χάνουν τον ύπνο τους μήπως η ΔΗΜΑΡ γίνει πλυντήριο στελεχών του ΠΑΣΟΚ δεν είχαν την ίδια ανησυχία όταν όλα αυτά τα στελέχη ήσαν στο ΠΑΣΟΚ. Κάποιοι έχουν το δικαίωμα να είναι πολυσυλλεκτικοί , στην ΔΗΜΑΡ απαγορεύεται. Η τρίτη και πιο σοβαρή παρατήρηση αφορά στις δυνατότητες της ΔΗΜΑΡ και του στελεχικού της δυναμικού να ανταπεξέλθει στις αυξημένες απαιτήσεις που η συγκυρία φορτώνει στις πλάτες της. Θα τα καταφέρει; Το ελπίζω και το θέλω. Αυτό που σίγουρα γνωρίζω είναι ότι οι άλλοι αποδεδειγμένα δεν μπορούν. Εδώ δεν χωρούν εικασίες. Δεν μπόρεσαν πριν ,γιατί να μπορέσουν τώρα; Πρέπει να είναι σαφές ότι όσοι αρνούνται να δώσουν στην ΔΗΜΑΡ το δικαίωμα να προσπαθήσει από καλύτερες θέσεις ουσιαστικά μας εισηγούνται αναστύλωση του δικομματισμού με τον ένα η τον άλλο τρόπο και ανεξαρτήτως προθέσεων αντιτίθενται στην ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού. Στις συγκεκριμένες συνθήκες αυτή είναι συνταγή για την ενίσχυση των αντιευρωπαϊστών κάθε χρώματος.

Τελειώνοντας θέλω να πω ότι υπάρχουν δυό τρόποι να κάνεις πολιτικές επιλογές. Ο ένας είναι να κάνεις αφ υψηλού κριτική, να περιμένεις από το πολιτικό υποκείμενο να ταυτιστεί λίγο πολύ με τις θέσεις σου και τότε ασφαλής να προστρέξεις. Κατά πάσα πιθανότητα θα κουραστείς στην αναμονή. Ο δεύτερος είναι να γίνεις συνδη μιουργός, να συμβάλλεις από τα μέσα στο ξεπέρασμα των αδυναμιών, στην διόρθωση των λαθών στην διαμόρφωση σύγχρονου προγραμματικού λόγου. Αν έχεις μια γενική συμφωνία στους στρατηγικούς στόχους, παίρνεις το ρίσκο της συμμετοχής. Τίποτε δεν είναι σίγουρο, μπορεί να διαψευστείς αλλά θα ξέρεις ότι προσπάθησες. Όσοι αναζητούν συμβόλαιο που να προεξοφλεί την επιτυχία δεν θα το βρουν. Όσοι – όπως έχουν κάθε δικαίωμα – επιλέγουν τον πρώτο δρόμο, τουλάχιστον ας το ξανασκεφτούν πριν πυροβολήσουν.

Ο Νίκος Μπίστης είναι στέλεχος της ΔΗΜΑΡ

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Φώτης Κουβέλης: «Φοβάμαι ότι δεν έχουμε φτάσει ακόμα στον πάτο»

|

«Ο μεγάλος αντίπαλός μας είναι τα προβλήματα του τόπου και της κοινωνίας

«Φωτοβολίδα» λόγω της βαθιάς κρίσης του πολιτικού μας συστήματος ή το κόμμα της ελπίδας που ήρθε για να μείνει και να παίξει κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική σκηνή της Ελλάδας η Δημοκρατική Αριστερά του Φώτη Κουβέλη; Με αυτό το κρίσιμο, βασικό ερώτημα στο μυαλό μου συνάντησα τον κ. Κουβέλη λίγα 24ωρα μετά τη δημοσιοποίηση δημοσκόπησης που εμφάνιζε τη ΔΗΜΑΡ να έρχεται δεύτερο κόμμα στις εκλογές, συγκεντρώνοντας ποσοστό 18%, με πρώτη τη Νέα Δημοκρατία, με 31%.

Τον γνωρίζω τριάντα χρόνια και παραμένει ο ίδιος ακόμα και τώρα, που όλα δείχνουν ότι θα είναι ο καταλύτης και το «κλειδί» στο όποιο εκλογικό αποτέλεσμα και στην όποια κυβέρνηση συνεργασίας θα πρέπει αναγκαστικά να δημιουργηθεί, καθώς όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως δεν θα υπάρξει αυτοδυναμία.

Πριν ξεκινήσουμε τη συνέντευξη, ο κ. Κουβέλης μου θύμισε μια πικρή στιγμή της ζωής του, την οποία είχε τύχει να μοιραστεί μαζί μου στο παρελθόν: «Ήταν 1988. Ήμουν στο γραφείο μου στην Εμμανουήλ Μπενάκη 24. Ήταν πρωί. Ήμουν πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου τότε. Είχες έρθει για να μου κάνεις συνέντευξη. Λίγο πριν ξεκινήσουμε, χτυπάει το τηλέφωνό μου και η σύζυγός μου μου αναγγέλλει ότι ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοικιάζαμε τότε ήθελε να το παραχωρήσει στο γιο του που παντρευόταν και, αν δεν το αφήναμε άμεσα, μας προειδοποιούσε ότι θα μας έκανε έξωση. Με την αγωνία να βρούμε σπίτι να μεταφερθούμε πριν μείνουμε στο δρόμο έγινε εκείνη η συνέντευξη…».

Η είδηση για εμένα στο γεγονός αυτό δεν ήταν ότι ξαφνικά η οικογένεια Κουβέλη μπορεί να βρισκόταν στο δρόμο. Η είδηση για εμένα ήταν ότι ο πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου κι ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα της δικηγορίας της Αθήνας, ο Φώτης Κουβέλης, δεν είχε ιδιόκτητο σπίτι, αλλά έμενε στο νοίκι, κι αυτό λέει πολλά! Τελικά, το 1992, με δάνειο της Εθνικής Τράπεζας, απέκτησε το δικό του σπίτι και είκοσι χρόνια μετά έχει αποκτήσει την εμπιστοσύνη του 18% του ελληνικού λαού!

Οι δημοσκοπήσεις, τα υψηλά ποσοστά και ο Φώτης Κουβέλης

Αναρωτιέμαι πόσο έχει «τρελάνει» αυτό το 18% τον πρόεδρο της Δημοκρατικής Αριστεράς. «Σε ό,τι αφορά στα δημοσκοπικά ευρήματα, είναι βέβαιο πως μας ενθαρρύνουν, αλλά δεν μας δημιουργούν ούτε εφησυχασμό ούτε βεβαιότητα, γιατί ξέρω πως έχουμε μια κοινωνία με τεράστιες ρευστότητες, μια κοινωνία που ανακαθορίζει τους συσχετισμούς της, δεδομένου ότι η “μεσαία τάξη” εξαφανίζεται και το 30% του ελληνικού λαού ζει κάτω από το όριο της φτώχειας. Όλα αυτά οδηγούν αναπόφευκτα σε έντονη πολιτική κρίση. Ο μεγάλος αντίπαλός μας είναι τα προβλήματα του τόπου και της κοινωνίας. Η σχέση εμπιστοσύνης που θέλουμε να οικοδομούμε στηρίζεται στην υπευθυνότητα της πολιτικής δράσης, του πολιτικού προγράμματος, στη φερεγγυότητα των προσώπων και των πολιτικών συμπεριφορών. Θεωρώ πως αυτά είναι στοιχεία που αναγνωρίζονται από τους Έλληνες πολίτες, γι’ αυτό και έχουμε αυτές τις ενθαρρυντικές –χωρίς βεβαιότητες και εφησυχασμούς, επαναλαμβάνω– δημοσκοπικές καταγραφές».

Η συγκυβέρνηση με τη ΝΔ

Τα σημερινά δεδομένα καθιστούν βέβαιη την πρόσκληση της Δημοκρατικής Αριστεράς από το κόμμα που θα αναδειχτεί πρώτο στις επερχόμενες εκλογές –που, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις, θα είναι η ΝΔ–, προκειμένου να δημιουργηθεί κυβέρνηση συνεργασίας. Ποια είναι η απάντηση Κουβέλη σε αυτή την προοπτική, δεδομένου ότι τα δύο κόμματα, πέρα από τις ιδεολογικές τους διαφορές, τα χωρίζει πλέον το «ναι» της ΝΔ στα τελευταία μέτρα της νέας δανειακής σύμβασης και το «όχι» της ΔΗΜΑΡ σε αυτά;

«Οι κυβερνήσεις συνεργασίας, για να έχουν λόγο ύπαρξης, περιεχόμενο και, κυρίως, χρησιμότητα για τον τόπο», απαντά, «πρέπει να στηρίζονται σε προγραμματική συμφωνία. Κι αυτή η προγραμματική συμφωνία δεν μπορεί να είναι ξένη προς την υπάρχουσα κατάσταση. Επιπλέον, οι κυβερνήσεις συμφωνίας, για να είναι βιώσιμες, αποτελεσματικές και δημοκρατικά χρήσιμες, πρέπει να στηρίζονται σε φερέγγυες και δημοκρατικές πρακτικές, ώστε να μετατρέπουν τις προγραμματικές συμφωνίες σε ωφέλιμες για την κοινωνία πολιτικές. Χωρίς αυτά τα στοιχεία, η οποιαδήποτε αναφορά σε κυβερνήσεις συνεργασίας αποτελούν απλώς “ασκήσεις επί χάρτου”».

Το «ναι» της ΝΔ στη νέα δανειακή σύμβαση-«μαμούθ» σάς αφήνει περιθώρια μετεκλογικής συνεργασίας;

Είναι ένας πολύς κρίσιμος παράγοντας, αλλά όχι ο μοναδικός. Γιατί η ΝΔ αρχικά είχε πει «όχι» στο Μνημόνιο. Άρα δεν αρκεί η αντιμνημονιακή βάση ή η μνημονιακή θέση για να οδηγηθούμε σε προγραμματική συμφωνία.

Οι δυνάμεις της Αριστεράς, που, ενωμένες, θα μπορούσαν να κυβερνήσουν

Μπορεί να γίνει κάποια στιγμή συνασπισμός των δυνάμεων της Αριστεράς, του ΚΚΕ, του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ, που είναι πολύ πιθανό να οδηγήσει σε εκλογικό αποτέλεσμα ικανό για σχηματισμό κυβέρνησης;

Οι δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά δεν αθροίζονται σε ενιαίο πολιτικό άθροισμα και τούτο διότι υπάρχουν μεταξύ τους διαφορές, αντιθέσεις και αντίπαλες θέσεις. Υπάρχουν, για παράδειγμα, δυνάμεις της Αριστεράς που εισηγούνται την αναχώρηση της χώρας από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Αυτό για εμάς είναι «κόκκινη γραμμή». Εμείς θεωρούμε ότι η μάχη πρέπει να δοθεί μέσα στην Ευρώπη, αλλά μιλάμε για μια Ευρώπη που δεν τη θέλουμε όπως είναι· θέλουμε να την αναδιατάξουμε δημοκρατικά. Σε κάθε περίπτωση, θεωρούμε τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό βασικό στοιχείο, γι’ αυτό και τον έχουμε στον πυρήνα της πολιτικής μας.

Τα οδυνηρά μέτρα της νέας δανειακής σύμβασης και οι επιπτώσεις της

Ας περάσουμε στη νέα δανειακή σύμβαση και στα πρωτόγνωρα, οδυνηρά μέτρα που μας επιβάλλουν οι δανειστές μας. Μπορεί να μας οδηγήσουν σε έξοδο από την κρίση ή θα δημιουργήσουν ακόμα μεγαλύτερα προβλήματα;

Τα μέτρα που συνοδεύουν τη νέα δανειακή σύμβαση δυστυχώς θα τροφοδοτήσουν νέα αδιέξοδα. Διότι, πέρα από το PSI, το οποίο θα μπορούσε να δει κανείς ως μια διευκόλυνση της τάξεως των 100 δις ευρώ, όλα τα άλλα γίνονται για την εξυπηρέτηση του χρέους των δανειστών, ενώ την ίδια στιγμή είναι αβέβαιο αν το χρέος θα αποκτήσει βιωσιμότητα, δεδομένου ότι τα νέα μέτρα θα τροφοδοτήσουν το φαύλο κύκλο της σκληρής λιτότητας και, κυρίως, της βαθιάς ύφεσης.

Η κατάργηση της προστασίας του ελάχιστου μισθού, η περικοπή των επικουρικών συντάξεων και, γενικότερα, η μείωση της αμοιβής εργασίας δεν κατεβάζουν μόνο το βιοτικό επίπεδο, αλλά τροφοδοτούν και μία σειρά από άλλα ζητήματα, όπως το τεράστιο θέμα των ασφαλιστικών ταμείων. Αν συνυπολογίσουμε ότι το PSI αφορά στην περικοπή και των ομολόγων των ασφαλιστικών ταμείων, που είναι περίπου 25 δις ευρώ, είναι σίγουρο πως κάποια στιγμή τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων θα κινδυνεύσουν με πλήρη απορρύθμιση.

Η έξοδος από το ευρώ και οι λύσεις που υπάρχουν, αλλά δεν αξιοποιούνται

Έχετε δηλώσει κατά της εξόδου μας από το ευρώ. Στην πράξη, όμως, αποδεικνύεται πως, τελικά, προφανώς δεν ήμαστε έτοιμοι να μπούμε τότε στο ευρώ, κι αναρωτιέμαι αν η παράταση της παραμονής μας σε αυτό οδηγεί σε παράταση και της ομηρίας μας…

Όχι κατ’ ανάγκην. Υπάρχουν και τα αντίβαρα, τα οποία δεν έχει αναζητήσει ούτε η προηγούμενη κυβέρνηση ούτε η παρούσα και, βεβαίως, δεν αρκούν ούτε το PSI ούτε μια νέα δανειακή σύμβαση. Χρειάζονται όλες εκείνες οι διαρθρωτικές αλλαγές στο εσωτερικό της χώρας που θα εξασφαλίσουν πόρους· χρειάζεται, επίσης, η πάταξη της παραοικονομίας, της φοροδιαφυγής και της διαφθοράς. Αρκεί να αναφέρω ότι η παραοικονομία, σύμφωνα με εκτιμήσεις, αφαιρεί από το ΑΕΠ το 30% κι άλλο ένα 10% του ΑΕΠ το λεηλατεί η διαφθορά. Εκείνο που έπρεπε να γίνει και δεν έχει γίνει –και είναι εγκληματικές οι καθυστερήσεις της προηγούμενης κυβέρνησης αλλά και της παρούσας, στο μέτρο που την αφορά– είναι η διεύρυνση του πρωτογενούς τομέα. Δεν προωθήθηκε ποτέ αυτό που είχα προτείνει, δηλαδή ένα πενταετές αναπτυξιακό πρόγραμμα στηριγμένο στη δανειοδότηση της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων σε συνεργασία με το ΕΣΠΑ, το οποίο βρίσκεται σε ύπνωση. Αντίθετα, το ΕΣΠΑ έχει πολύ μικρή απορροφητικότητα, την ώρα, μάλιστα, που πλησιάζει στο χρονικό σημείο του τέλους του, αφού το 2013 τελειώνει. Συνεπώς, δεν αρκεί από μόνο του το PSI για να προσφέρει πραγματική διέξοδο από την κρίση στην οποία βρισκόμαστε.

Τώρα, τι μπορεί να σημάνει η επιστροφή στη δραχμή; Πρώτον, θα δημιουργήσει τεράστια ανισορροπία, δεδομένου ότι έχουμε εξαιρετικά αρνητικό ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών. Θα σημάνει αποδυνάμωση του χρηματοπιστωτικού μας συστήματος, το οποίο, δυστυχώς, δεν έχει την αυτάρκεια που θα έπρεπε, αλλά είναι συνδεδεμένο με το γενικότερο χρηματοπιστωτικό σύστημα της Ευρώπης. Για να μιλήσω πρακτικά, αν επιστρέψουμε στη δραχμή, θα πληρώνουμε σε δραχμές και θα αγοράζουμε σε ευρώ, πέραν του ότι θα έχουμε αναμφισβήτητα και το στοιχείο της πολιτικής απομόνωσης.

Θα βγει ποτέ από το «σπιράλ του θανάτου» η ελληνική οικονομία;

Αντιλαμβανόμαστε όλοι το περίφημο «σπιράλ του θανάτου» στο οποίο βρίσκεται η ελληνική οικονομία – χρέη, δάνεια, ύφεση, νέα δάνεια για να αντιμετωπιστεί η ύφεση κ.λπ. Για να το αντιλαμβανόμαστε όλοι, σίγουρα το ξέρουν κι αυτοί, είτε λέγονται ΔΝΤ είτε λέγονται ΕΚΤ είτε λέγονται Κομισιόν. Γιατί, λοιπόν, συνεχίζουν να σπρώχνουν όλο και πιο βαθιά σε αυτό, αφού γνωρίζουν ότι είναι πηγάδι χωρίς πάτο;

Γιατί κυριαρχούν η «λογιστικοποιημένη» αντίληψη της πολιτικής και, ιδιαιτέρως, η άποψη του γαλλογερμανικού άξονα, που ενδιαφέρονται για την ικανοποίηση των δανείων τους, πράγμα που θα μπορούσα να αντιληφθώ, δεδομένου ότι οποιαδήποτε χώρα μπορεί να θέλει να εξασφαλίσει τα χρήματα που έχει δώσει, αλλά θα πρέπει κι εκείνοι να αντιληφθούν ότι αυτό τροφοδοτεί αδιάκοπα το «σπιράλ του θανάτου» της ελληνικής οικονομίας. Γι’ αυτό και είχα προτείνει η εξυπηρέτηση του χρέους σε ποσοστό της τάξεως του 60% να μεταφερθεί στην ΕΚΤ, με ταυτόχρονη έκδοση του λεγόμενου «ευρωομολόγου». Ήταν μία πολύ καλά μελετημένη πρόταση, αλλά, δυστυχώς, δεν υπήρξε καμία διεκδίκηση προς αυτή την κατεύθυνση στο εσωτερικό της χώρας.

Η οικονομολογική μου εκτίμηση είναι πως τώρα κινούμαστε σε μια τροχιά που σε λίγους μήνες θα οδηγήσει τη χώρα στο να αναζητά χρήματα που δεν θα έχει για να εξυπηρετήσει το χρέος της. Κι εδώ θεωρώ ότι σφάλλουν οι Ευρωπαίοι. Όχι μόνο για την Ελλάδα, αφού η κρίση χρέους δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, δεν είναι καν φαινόμενο μόνο του ευρωπαϊκού Νότου· είναι ταυτόχρονα γενικευμένη κρίση χρέους. Συνεπώς, μια αποδυναμωμένη και μη ενοποιημένη Ευρώπη θα έχει από ελάχιστη έως μηδενική συμμετοχή στην παγκόσμια λειτουργία του οικονομικού συστήματος, με δεδομένο ότι και οι νέες οικονομικά αναδυόμενες χώρες ανατρέπουν αυτή την ισορροπία.

Έχουμε αυτή τη στιγμή όπλο διαπραγμάτευσης και, αν ναι, ποιο είναι, γιατί ακούμε ότι είμαστε «με το πιστόλι στον κρόταφο», ότι δεν μπορούμε να διαπραγματευτούμε κ.λπ. Έχουμε κάποιο ισχυρό όπλο που να μπορούμε να βάλουμε στο τραπέζι;

Ήδη αυτό που μόλις ανέφερα θα μπορούσε να είναι ένα «όπλο», που, δυστυχώς, δεν αναδείξαμε. Ότι, δηλαδή, η ελληνική κρίση επηρεάζει αντανακλαστικά ολόκληρο το ευρωπαϊκό σύστημα. Και η κυβέρνηση Παπανδρέου και η κυβέρνηση Παπαδήμου δεν μίλησαν ποτέ πολιτικά. Κινήθηκαν στη λογική της «λογιστικοποιημένης» πολιτικής.

Γιατί δεν έχουμε κοινωνική έκρηξη και αντίδραση;

Πέρα απ’ τις κινητοποιήσεις των «Αγανακτισμένων» και κάποιες πρόσφατες πορείες, δεν βλέπω ουσιαστική κινητοποίηση του λαού, μια κοινωνική αντίδραση τέτοια, που να στέλνει ξεκάθαρα το μήνυμα «οι Έλληνες πολίτες είμαστε εδώ, ενωμένοι, και δεν το θέλουμε όλο αυτό που συμβαίνει». Γιατί αυτό; Είναι ένας λαός φοβισμένος; Είναι αυτό που περιγράφεται στο γνωστό «δόγμα του σοκ»;

Είναι αυτό ακριβώς: η αγωνία και ο φόβος του λαού. Βεβαίως, υπάρχει και σοκ, αλλά υπάρχει και η επιλογή της ατομικής λύσης. Όλο αυτό, όμως, αναδεικνύει και τη μοναξιά του Έλληνα πολίτη· δεν προσέρχεται στη συλλογική δράση. Αυτό, όμως, δεν είναι κάτι στατικό και μόνιμο. Είναι πολύ πιθανό, αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, η χώρα να αντιμετωπίσει εκρηκτικές αντιδράσεις – και δεν αναφέρομαι σε βίαιες αντιδράσεις, αλλά σε καταστάσεις παράλυσης του τόπου. Είναι λάθος να το αποκλείουμε αυτό· αντίθετα, θα πρέπει να εκτιμάμε ότι μπορεί να έρθει στο άμεσο μέλλον.

Θεωρείτε ότι έχουμε φτάσει στον πάτο του πηγαδιού ή έχει και πιο κάτω;

Φοβάμαι ότι δεν έχουμε φτάσει στον πάτο· υπάρχει και πιο κάτω… Αλλά, πέρα από το τι υπάρχει πιο κάτω, υπάρχει και το ζήτημα ότι, αν αλλάξει το περιεχόμενο της πολιτικής, είναι δυνατό να αναζητάμε την άνοδο, την κίνηση προς τα πάνω και όχι προς τα κάτω.
Η ΔΗΜΑΡ και το «πολιτικό ξέπλυμα» υποψηφίων

Δηλώσατε πρόσφατα ότι το κόμμα σας δεν είναι «κολυμπήθρα του Σιλωάμ». Γιατί; Υπήρξαν άνθρωποι που σας προσέγγισαν για να «ξεπλυθούν» πολιτικά;

Υπήρξαν τέτοια φαινόμενα, αλλά όχι πολλά. Αλλά η επισήμανση μας έρχεται από πάρα πολλές πλευρές, που μας λένε «προσέξτε». Αυτό το «προσέξτε» αυτό ακριβώς εννοεί, γι’ αυτό προειδοποιεί: Να είμαστε προσεκτικοί, διότι πράγματι σημειώνονται εκδηλώσεις ενδιαφέροντος για συμμετοχή στο κόμμα που θα πρέπει να μας προβληματίσουν.

Πόσο «ανοιχτή» είναι η Δημοκρατική Αριστερά; Θα μπορούσε κι ένας δεξιός να μπει σ’ αυτή και να συμπορευτεί μαζί σας;

Ένας άνθρωπος που στο παρελθόν έχει επιλέξει μια άλλη κάλπη, αλλά σήμερα αποδέχεται το πρόγραμμά μας, τις θέσεις και τις διεκδικήσεις μας βεβαίως και δεν αποκλείεται από τη Δημοκρατική Αριστερά. Οπωσδήποτε δεν είμαστε «κολυμπήθρα του Σιλωάμ», αλλά την ίδια στιγμή δεν πάσχουμε κι από «το σύνδρομο του σκαντζόχοιρου».

Η νέα γενιά του Μνημονίου και η Ελλάδα του μέλλοντος

Έχω ένα 19χρονο γιο που σπουδάζει και θα ψηφίσει για πρώτη φορά στις προσεχείς εκλογές. Τι μπορείτε να πείτε σε αυτό το παιδί για να σας ψηφίσει αλλά και για την Ελλάδα του μέλλοντος, στην οποία καλείται να ζήσει μετά τις σπουδές του – κάνοντας τι, άραγε;

Για τη ΔΗΜΑΡ θα του έλεγα να την αξιολογεί, να την εξερευνά, να την αμφισβητεί, και μετά να την αποδέχεται. Αφού πρώτα κρίνει αυτά που προωθεί, αυτά για τα οποία αγωνίζεται και προτείνει ως εναλλακτική πρόταση για την πορεία και την εξέλιξη της χώρας. Θα του έλεγα με απόλυτη ειλικρίνεια ότι η πολιτική που μέχρι σήμερα ακολουθήθηκε έχει υποθηκεύσει σημαντικά το μέλλον της δικής του γενιάς. Θα του έλεγα ακόμα ότι δεν υπάρχουν πλέον ατομικές λύσεις. Υπάρχουν συλλογικές ρυθμίσεις, κι αυτές επιβάλλουν τη συλλογικότητα μιας πολιτικής που είναι δυνατόν να απομακρύνει την πολιτική από τη βαθιά συντηρητική θέση στην οποία βρίσκεται προς μια προοδευτική κατεύθυνση. Θα του έλεγα να μείνει και να ζήσει στην Ελλάδα του αύριο. Στην Ελλάδα του αύριο, ναι!

ΤΟ ΒΗΜΑ – Ξαναστήνεται το κράτος από το μηδέν – κοινωνία

ΤΟ ΒΗΜΑ – Ξαναστήνεται το κράτος από το μηδέν – κοινωνία.

Φώτης Κουβέλης – Πρόεδρος Δημοκρατικής Αριστεράς – 24/02/2012

http://www.facebook.com/l.php?u=http%3A%2F%2Fwww.ert.gr%2Fwebtv%2Findex.php%2Fcomponent%2Fk2%2Fitem%2F2113-%25CF%2586%25CF%258E%25CF%2584%25CE%25B7%25CF%2582-%25CE%25BA%25CE%25BF%25CF%2585%25CE%25B2%25CE%25AD%25CE%25BB%25CE%25B7%25CF%2582-%25CF%2580%25CF%2581%25CF%258C%25CE%25B5%25CE%25B4%25CF%2581%25CE%25BF%25CF%2582-%25CE%25B4%25CE%25B7%25CE%25BC%25CE%25BF%25CE%25BA%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B9%25CE%25BA%25CE%25AE%25CF%2582-%25CE%25B1%25CF%2581%25CE%25B9%25CF%2583%25CF%2584%25CE%25B5%25CF%2581%25CE%25AC%25CF%2582-24-02-2012.html&h=oAQGtshN2AQEN9dJqzRVI_FcHeC22so02M97pqde0xVF_Zw

Real.gr – Πολιτική – Καταρρέει ο δικομματισμός σε τρεις δημοσκοπήσεις

Real.gr – Πολιτική – Καταρρέει ο δικομματισμός σε τρεις δημοσκοπήσεις.

ΝΕΑ Δημοσκόπηση της RASS για το ΠΑΡΟΝ!19/2/2012

ΝΕΑ Δημοσκόπηση της RASS για το ΠΑΡΟΝ!19/2/2012.